Neusoperatie

Ik moest mijn neusoperatie ondergaan in het Westfriesgasthuis in Hoorn. Ik moest met de chirurg praten over hoe en wat. Ik had te veel bot in mijn neus waardoor de openingen nauw waren. Ook had ik best veel neusslijmvlies wat verwijderd moest worden. De arts was erg rustig en legde me alles goed uit.

Ik was erg bang voor het infuus omdat ik alleen operaties aan mijn keel- en neusamandelen heb gehand, en toen kreeg ik een kapje om in te slapen. Nu moest dat via het infuus. Ik ben al niet een held met naalden dus ik was erg bang. Voor de operatie zelf was ik niet bang omdat ik er niet vele van verwachte.

Omdat ik nog op de kinderafdeling hoorde (17 jaar) mocht ik een pleister wat de huid gevoelloos maakte waar het infuus kwam. Dat stelde me een beetje gerust. Toen ik het infuus kreeg werd ik helemaal misselijk en duizelig. Gelukkig was dat snel weer over, het deed geen pijn, ik voelde er niks van door de pleister. Ik had me al helemaal klaargemaakt voor de operatie dus vlak daarna kon ik naar de kamer waar je narcose krijgt. Me moeder ging gelukkig met me mee omdat ik wel echt bang was, ik trilde als een malle. Toen ik de narcose kreeg gaf me moeder me nog snel een kus en daar ging ik. Ik vind onder narcose gaan zo een raar idee.

 Toen ik weer bijkwam lag ik helemaal te trillen en ik had klappertanden. Ook moest ik huilen, ik weet niet waarom. Het is een raar gevoel want je kan moeilijk je ogen openen en echt wakker worden, ook al wou ik dat echt graag! Ik moest daarna nog even in mijn kamer bijkomen en mijn ouders bleven er gelukkig bij. Toen ik een beetje bijkwam wou ik zelf naar de wc maar dat mocht niet. Ik vond het heel gênant dat er iemand mee moest om mijn infuus zak vast te houden met vocht en op me te letten. Later ben ik toch zelf gegaan en werd ook helemaal draaierig. Ook wou ik al te snel wat eten en werd ik daardoor kotsmisselijk.

Ik had een flinke bloedneus en soort tampons in me neus en verband onder me neus die doorliep over me wang met daarover een pleister. Ik zag er echt beroerd uit. Toen ik weg mocht ging ik ook met een sjaal over me gezicht naar de auto.

Thuis lag ik vooral veel in bed omdat ik me steeds beroerder ging voelen. Het viel me allemaal vies tegen en ik kon ook niet bukken of lopen. En ik hou al niet van stil liggen! In de avond werd ik ineens heel beroerd en me moeder zag aan me dat het mis was. Zo gek dat moeders dat meteen zien eigenlijk! ik zakte een beetje weg en had koorts. Omdat het al 11 uur was gingen we naar de eerste hulp in Hoorn. Wat een klein halfuurtje rijden is vanaf mijn huis. Daar moest ik lang wachten en bloed prikken. Ook kreeg ik weer een infuus maar zonder pleister. Dat vond ik nog het vreselijkst. Het dopje van het infuus ging ook nog open dus het bloed spoot eruit, echt vies haha. Uiteindelijk bleek het dat ik een keelontsteking erbij had gekregen, heel fijn.

Gelukkig is de keelontsteking binnen drie dagen verholpen en me neus verbeterde ook. Ik kan nu beter door me neus ademen, wat natuurlijk nodig is voor de operatie waardoor ik wel door me neus moet ademen. Ik hoorde altijd mensen over cola door hun neus of melk. Ik heb dat nu ook. Het voelt heel raar want ik had dat nooit, door die operatie dus wel! Ik ben blij dat ik dit achter de rug heb.

 

Hoe het begon

Ik loop al sinds ik acht jaar ben bij de ortho. Ik ben nu trouwens achttien dus dat is al een hele tijd! Er is voor mij geen toekomst zonder beugel is mij verteld. Ik zal altijd minstens een nachtbeugel moeten hebben om het in stand te houden.

 Een slechte kaakstand zit bij ons in de familie, tenminste aan me vaders kant dan. Mijn onderkaak staat te ver naar voren en mijn bovenkaak is te smal. Ook staat mijn onderkaak scheef waardoor ik een soort gat in mijn gebit heb waardoor ik mijn tong doorheen kan steken. De rest van mij familie heeft het niet zo 'erg' dus die hoeven geen operaties.

 Toen ik ongeveer zestien was kreeg ik te horen dat mijn kaakstand niet met alleen beugels verholpen kon worden. Opeens kwam een kaakoperatie ter sprake. Mijn ouders en ik gingen naar de kaakchirurg in Amsterdam en die vertelde dat wanneer ik uitgegroeid was ik een operatie moest ondergaan. Mijn onderkaak zou dan naar achteren worden gezet en vastgemaakt met bouten zodat ik zes weken lang niet kon praten etc. Het was dus wachten totdat ik achttien werd of ouder.

Omdat ik eerst in Amsterdam woonde zat ik daar bij de ortho maar nu in Enkhuizen. Die mensen daar werken goed samen met de kaakchirurg in het Zaans medisch centrum. Omdat ik zoveel positieve verhalen hoorde van mijn orthodontist besloten mijn ouders en ik om daar heen te gaan. Er zijn daar goede mond -kaak en aangezichtschirurgen, genaamd Dhr M.R.E Bom en Dhr E.L van der Mark. Ze zijn allebei echt heel aardig en ook rustig. Ze legde me alles goed uit en gaven me ook vertrouwen in hun.

De plannen waren om een neusoperatie als eerste te doen omdat ik nooit door me neus heb kunnen ademen. Daarna zou ik eerst weer een tijdje met beugels aan de gang gaan en daarna zou me bovenkaak worden verbreed door middel van een bout in mijn gehemelte, daar later meer over. Daarna zou ik de grote operatie krijgen maar daar weet ik nu nog niet alle details van. Alleen dat mijn onderkaak dus naar achter wordt gezet, en dat de stukken bot die worden weggezaagd gebruikt worden om mijn onderkaak op te vullen in het gebied waar het scheef loopt zodat dat ook recht wordt. Ik moet dan 5 daagjes in het ziekenhuis blijven en vloeibaar eten en niet kunnen praten. Daarna zou ik weer met beugels aan de gang moeten en wanneer alles goed is 's nachts een nachtbeugel om het in stand te houden.

Erg spannend allemaal! Ik vind het eng maar ben er ook erg blij mee omdat ik mijn gezicht zo echt niet mooi vind. Wanneer ik lach zie je altijd dat ik gekke tanden heb en dan wordt mijn kin nog groter omdat ie dan nog meer uitsteekt. Ik ben er ook regelmatig mee gepest, maar dat was nog in de periode dat ik op de middelbare school zat. Ik slis ook dus ik hoop dat dat ook weggaat door de operaties. Het zou geweldig zijn wanneer ik ook gewoon mooi kan lachen op een foto!!